به سوى تو باز مىگردم . پروردگارا ! مرا ببخشا و رحم كن و از آنچه مىدانى ، در گذر . بى گمان ، تو صاحب قدرت و بزرگى " » . او برخاست و وارد طواف شد . با برخاستن او ما نيز برخاستيم . فردا در همان وقت باز آمد . ما نيز چون گذشته براى آمدنش برخاستيم . ميان ما نشست و نگاهى به راست و چپ افكند و فرمود : « زين العابدين عليه السلام در سجده‌اش در اين جا ( با دستش به حِجر [ اسماعيل ] ، زير ناودان اشاره كرد ) چنين مىگفت : " بندهء ناچيزت ، در آستان توست . بيچاره‌ات ، در پيشگاه توست . از تو چيزى مىخواهد كه جز تو كسى بر آن توانا نيست " » . سپس به راست و چپ نگاه كرد و [ از ميان ما ] نگاهى به محمّد بن قاسم علوى افكند و فرمود : « اى محمّد بن قاسم ! اگر خدا بخواهد ، تو بر خير هستى » [ و محمّد بن قاسم ، معتقد به ولايت بود ] . « 1 » سپس برخاست و وارد طواف شد . هيچ يك از ما نبود ، مگر آن كه دعايى را كه او خواند ، در دل گرفت و به خاطر سپرد و فراموش كرديم كه در بارهء او گفتگو كنيم مگر در آخرين روز . محمودى به ما گفت : اى گروه ! آيا او را مىشناسيد ؟ گفتيم : نه . محمودى گفت : به خدا سوگند كه او صاحب الزمان است ! گفتيم : اى ابو على ! از كجا دانستى ؟ او گفت كه هفت سال است پروردگارش را خوانده و از او خواسته است تا صاحب الزمان عليه السلام را به او نشان دهد . او ( محمّد بن قاسم ) مىگويد : غروب روز عرفه ، همين فرد را ديدم كه دعايى

--> ( 1 ) . افزوده ، از شيخ طوسى است .